De eerste computers konden via de telefoonlijn niet meer dan 56 kilobits per seconde over sturen, en glasvezel stond nog in de kinderschoenen, met 140 megabits per seconde over 8 km in de eerste proefverbinding in Nederland tussen Eindhoven en Helmond. Ik vond het heel uitdagend om vanaf het prille begin in zoiets nieuws je creativiteit te kunnen leggen. En daarom koos ik mijn onderzoeksloopbaan te starten in glasvezel-technieken.
Na ruim 20 jaren industrieel onderzoek achtereenvolgens bij Philips Telecommunicatie Industrie, AT&T Network Systems, en Bell Laboratories - Lucent Technologies ben ik begin 2001 gestart als voltijds hoogleraar in TU/e. In die tijd heb ik een ware revolutie meegemaakt; we zitten nu op de duizelingwekkende capaciteit van meer dan 25 terabits per seconde in een glasvezeldraad zo dik als een haar op je hoofd, en we kunnen duizenden kilometers overbruggen. Dat is ruwweg voldoende om de ene helft van de wereldbevolking te laten praten met de andere helft, en dat door een enkel haar-dik glazen draadje! Zulke glasvezels verbinden nu hele continenten.
Des te intrigerender vond ik het om onderzoek te starten in onze groep hoe we diezelfde glasvezel niet alleen helemaal tot aan ons huis kunnen krijgen, tot in de meterkast, maar ook hoe we die geweldige snelweg binnen ons huis kunnen laten doorlopen. Plastic vezel is een veelbelovende techniek daarvoor, samen met breedbandige draadloze technieken. In onze vakgroep Electro-Optische Communicatiesystemen, onderdeel van de faculteit Electrical Engineering en van het onderzoekinstituut COBRA, heeft Maria Garcia Larrode met haar radio-over-glasvezel onderzoek de onderscheiding voor het beste TU/e promotiewerk van 2008 gekregen. Mijn droom is om door ons onderzoek volledig transparante communicatie in elke vorm en naar elke plek mogelijk te maken; een wereldwijd “info-doorgeefluik”. We staan nog pas aan de start; die echte communicatie-revolutie in onze persoonlijke omgeving moet nog beginnen!